اکستندرهای سیمانی به طور معمول برای انجام یکی یا هر دو مورد زیر استفاده می شوند.
کاهش چگالی دوغاب: کاهش چگالی دوغاب باعث کاهش فشار هیدرواستاتیک در حین سیمانکاری میشود. این به جلوگیری از گردش خون از دست رفته ناشی از تجزیه سازندهای ضعیف کمک می کند. علاوه بر این، تعداد مراحل مورد نیاز برای سیمان کردن هر چاه نفت و گاز ممکن است کاهش یابد.
افزایش بازده دوغاب: اکستندرها میزان سیمان مورد نیاز برای تولید حجم معینی از محصول را کاهش می دهند. این منجر به اقتصاد بیشتر می شود.
بسته به مکانیسم کاهش چگالی و/یا افزایش بازده، اکستندرها را می توان به یکی از سه دسته طبقه بندی کرد. اغلب بیش از یک نوع اکستندر در دوغاب یکسان استفاده می شود.
گسترش دهنده های آب: خاک رس و عوامل مختلف ویسکوزیزه کننده آب اجازه می دهد تا آب بیشتری برای دستیابی به گسترش دوغاب اضافه شود. چنین اکستندرهایی یک دوغاب همگن را حفظ می کنند و از ایجاد آب آزاد بیش از حد جلوگیری می کنند.
سنگدانه های کم چگالی: این دسته متنوع از موادی با چگالی کمتر از سیمان پرتلند (3.20 گرم بر سانتی متر مکعب) تشکیل شده است. چگالی دوغاب زمانی کاهش می یابد که مقادیر قابل توجهی از چنین اکستندرهایی وجود داشته باشد.
گسترش دهنده های گازی: برای تهیه می توان از نیتروژن یا هوا استفاده کردسیمان فوم داربا چگالی بسیار کم و در عین حال مقاومت فشاری کافی.
