فناوری سوراخ کردن

تصور رایج این است که پس از حفاری، نفت و گاز مانند آب در چاه به داخل چاه جریان می یابد. در واقع اینطور نیست. در فرآیند حفاری، گل به طور اجتناب ناپذیری به دیواره چاه نفوذ کرده و آن را مسدود می کند. اگر روکش پایین گذاشته شود و سیمان تزریق شود، نفت و گاز موجود در سازند "راهی برای خروج" نخواهد داشت.
سوراخ زنی دقیقا در پایان حفاری، فرآیند تکمیل چاه، ایجاد چاه و مخزن نفت و گاز بین کانال، به منظور ارتقای مخزن در جریان نفت و گاز به فرآیند چاه است و بنابراین به عنوان اکتشاف نفت و گاز "یک پا در در".

در روزهای اولیه صنعت نفت، برخی از چاه های تازه حفر شده نفت کم یا حتی بدون تولید نفت تولید می کردند. کهنه سربازی به نام ادوارد آل رابرتز در واقع مواد منفجره را به پایین چاه پایین آورد و مستقیماً منفجر کرد. این روش به ظاهر ساده و خام نه تنها انسداد اطراف کف چاه را از بین برد، بلکه شکاف هایی در سنگ ایجاد کرد و راه را برای جریان نفت و گاز به داخل چاه «دمید».

در سال 1902، مهندسان ایالات متحده به روشی "مطمعانه" برای حفاری فکر کردند، با یک تیغه مکانیکی در محفظه حفاری چرخشی، به طوری که سوراخ به کانالی برای جریان نفت تبدیل شود، اولین نمونه اولیه فناوری سوراخ کردن. متولد شد متأسفانه این روش سوراخ کردن کند و پرهزینه است و حلقه سیمانی زمانی که ضخامت آن بیش از 25 میلی متر باشد مؤثر نیست. به منظور بهبود کیفیت و کارایی سوراخ شلیک، یک کارگر نفت به نام سیدنی دبلیو میمز خلاقانه به فکر استفاده از گلوله برای شلیک سوراخ افتاد.
در اوایل دهه 1930، لین ولز فناوری تیراندازی با گلوله را در چاه‌های نفت قدیمی امتحان کرد و متوجه شد که کارایی ساخت بالایی دارد، بدنه آن پاره نمی‌شود، منظم بودن گمانه‌ها را خراب نمی‌کند و تولید چاه‌های نفت بلافاصله پس از استفاده قابل مشاهده است. فناوری تیراندازی از سوراخ گلوله در آن زمان به فناوری اصلی تیراندازی سوراخ تبدیل شد.
تا دهه 50، به منظور بهبود بیشتر عملکرد نفوذ سوراخ، Well Explosives سلاح ضد تانک را منتقل کرد - ویژگی های پرتابه پرفوراسیون پلی انرژی که می تواند زره فلزی را به میدان سوراخ نفوذ کند، و به طور مشترک پلی- معروف را توسعه داد. تکنولوژی سوراخ کردن انرژی با قدرت نفوذ قوی، راندمان بالای تیراندازی از سوراخ، و توانایی درک اثر عملیاتی دقیق "نشان دادن محل ضربه"، به زودی به متداول ترین فناوری تیراندازی با سوراخ تبدیل شد.

در سال 1998، تیم سابق سوراخکاری اداره نفت سیچوان توسعه 127-عمق نفوذ پرتابه نوع به 1059 میلی متر، توسط نظارت کیفیت تجهیزات سوراخکاری میدان نفت و گاز صنعت نفت و آزمایش مرکز بازرسی، تبدیل به اولین عمق سوراخ داخلی بیش از 1 متر شد. {4}}پرتابه را تایپ کنید. در سال 2010، 127-عمق نفوذ سوراخ کننده نوع 1539 میلی متر از 1.5 متر فراتر رفت، پرتابه "پرتابه" پایونیر متولد شد.

در پایان سال 2017، تیم سوراخ‌کاری در خانواده شرکت پتروچاینا لاگینگ (که از این پس به عنوان «پرداخت پتروچاینا» نامیده می‌شود) ادغام شد و در سال 2022، پرتابه سوراخ‌دار نفوذ فوق‌عمیق «پایونیر» که توسط شرکت پتروچاینا لاگینگ توسعه داده شد، به عمق نفوذ 2372 میلی متر، منجر به صنعت سوراخ کاری چین برای ورود به 2-دوران متر. صنعت سوراخکاری در چین وارد عصر 2-متر شده است.
از آگوست سال جاری، سوراخ‌کننده‌های پایونیر مدل 73، 89، 102 و 127 که توسط شرکت CNOOC Logging توسعه یافته و تولید شده‌اند، با میانگین عمق نفوذ 1359 میلی‌متر، 1732 میلی‌متر، 2012، 2012 میلی‌متر و 2012 میلی‌متر تأیید شده‌اند. به ترتیب که بارها و بارها رکورد جدیدی را به ثبت رسانده اند اعماق نفوذ برای سوراخ کننده های هم نوع در جهان.

در پایان 2{4}}18، CNOOC Logging فناوری تیراندازی پل خود را با هدف بهبود ظرفیت عملیاتی، به موقع بودن و تأثیر، کاهش پیچیدگی ساخت و ساز و شدت کار ارتقا داد. سه سال طول کشید تا فناوری 2.0 تیراندازی از پل "Pioneer" با "مونتاژ مدولار روی زمین، تغییر سریع در دهانه چاه، تحویل کارآمد کل سوراخ چاه، و عکسبرداری چند خوشه ای با دیافراگم برابر" که ویژگی داخلی را ارتقا داد، به طول انجامید. تکنولوژی تیراندازی پل به سطح پیشرو بین المللی.